Schemat podłączenia pompy ciepła monoblok z buforem - jak zaprojektować prawidłowy układ hydrauliczny

Budowa pompy ciepła monoblok - co musi zawierać prawidłowy schemat podłączenia z buforem

AITekst opracowany z wykorzystaniem sztucznej inteligencji. Zasady i ograniczenia

W skład prawidłowego schematu podłączenia pompy ciepła monoblok z buforem wchodzą cztery kluczowe elementy: samo źródło ciepła w formie jednostki monoblok, magazyn cieplny w postaci bufora, dodatkowa pompa obiegowa odbioru oraz sieć zaworów i czujników temperatury. Ten układ opiera się na dwóch obiegach - pierwotnym łączącym pompę z buforem oraz wtórnym dostarczającym ciepło do instalacji grzewczej.

Podstawowy skład układu hydraulicznego z buforem obejmuje: pompę ciepła monoblok jako główne źródło, zbiornik buforowy jako element magazynujący nadwyżki energii, pompę obiegową odbioru za pomocą której cieńszy płyn dociera do odbiorników oraz zawory zwrotne i czujniki temperatury umożliwiające precyzyjną kontrolę przepływu. Woda z takiej pompy oddaje się zazwyczaj w temperaturze 30-45°C, a maksymalne wartości rzadko przekraczają 55°C. Pojemność cieplną wody definiuje się jako 4,19 kJ/(kg·K).

Bufor w układzie z pompą ciepła służy raczej stabilizacji pracy niż prawdziwemu magazynowaniu energii. Gdy temperatura otoczenia spada do -15°C, moc pompy maleje o 40-60% w stosunku do wartości przy +7°C (norma EN 14511, punkt A7/W35). Dlatego bufor chroni urządzenie przed częstymi cyklami włącz-wyłącz - które trwają mniej niż kilka minut, istotnie obniżają współczynnik SCOP. Taka konstrukcja zapewnia płynne działanie przy zmiennych obciążeniach.

Wysokiej jakości układ hydrauliczny pompy monoblok wymaga odpowiedniej pojemności bufora. Dla typowej jednostki 8-12 kW i domu o zapotrzebowaniu 5-9 kW producenci zalecają pojemność 20-50 l/kW mocy grzewczej. Dla pewności można zastosować wzór P = Q × t - przy przepływie Q równym 25 l/min i czasie pracy t równym 6 minutach, minimalna pojemność bufora musi wynosić 150 l. Pompa ciepła działa najsprawniej przy stałym obciążeniu w przedziale 40-70% mocy znamionowej.

Obieg pierwotny i wtórny w schemacie hydraulicznym tworzą logiczną hierarchię przepływu: ciepło pochodzi z zewnętrznego obiegu głównego, przechodzi przez bufor, a następnie dociera do wnętrza budynku poprzez poboczny układ. Warto podkreślić, że przy projektowaniu trzeba uwzględnić parametry przepływów oraz różnice temperatur pomiędzy poszczególnymi segmentami. Dla instalacji podłogowej rozważ schemat równoległy z buforem 2-wężownicowym - umożliwi to późniejsze dodanie kolektorów słonecznych. Montaż czujników temperatury na zasilaniu i powrocie zarówno z pompy ciepła, jak i z bufora jest istotny dla optymalizacji pracy całego systemu.

Schemat podłączenia pompy ciepła monoblok z buforem - układ równoległy krok po kroku

Układ równoległy z buforem pełni rolę sprzęgła hydraulicznego, umożliwiając stabilną pracę pompy ciepła monoblok oraz szybką reakcję na zmienne zapotrzebowanie grzewcze. Prawidłowe podłączenie wymaga spełnienia wymogów normy EN 14511 oraz wytycznych producenta, a także dokładnego doboru pojemności bufora.

Pompa ciepła PRO - ENERGY - montaż do bufora i istniejącej instalacji, schemat i podzespoły.

1. Przyłącza bufora w układzie równoległym - cztery kluczowe punkty

Rozpoczęcie systemu hydraulicznego zaczyna się od czterech przyłączy bufora, które definiują strukturę schematu podłączenia pompy ciepła monoblok z buforem.

1. Zasilanie z pompy ciepła monoblok - medium ciepłe z pompy wraca do bufora, gdzie następuje magazynowanie nadwyżek energii. To przyłącze musi zapewniać bezpośredni przepływ z wymiennika wypompowanego ciepłem płynu.
2. Powrót z pompy ciepła - kolejny punkt krytyczny, gdzie schłodzone medium wraca do jednostki po przejściu przez bufor. Ten przepływ musi być nieprzerwany, aby zapobiec przegrzewaniu się kompresora.
3. Zasilanie do instalacji c.o. - trzecie przyłącze oddaje ciepło do sieci grzewczej. Tutaj bufor działa jak bufor temperatury, wyrównując skoki zapotrzebowania w domu.
4. Powrót z instalacji c.o. - czwarte przyłącze zamyka pętlę, powracając zimny płyn do bufora. To miejsce krytyczne dla utrzymania równowagi termicznej całego układu.

2. Kolejność montażu elementów hydraulicznych - krok po kroku

Poprawny montaż wymaga ścisłej sekwencji, aby uniknąć błędów przy podłączaniu oraz zapewnić płynną wymianę ciepła między wszystkimi elementami.

Pierwszym krokiem jest instalacja bufora - najczęściej o pojemności 200-500 litrów - w miejscu zapewniającym łatwy dostęp i odpowiednią wentylację. Następnie montuje się pompę obiegową źródła, która ładuje zbiornik z pompki ciepła monoblok, a potem pompę obiegową odbioru, która dostarcza ciepło do instalacji c.o.

3. Wzór doboru pojemności bufora - obliczenia z przykładem

Wzór obliczeniowy P = Q × t pozwala określić wymaganą pojemność bufora, gdzie P to pojemność w litrach, Q to przepływ w litrach na minutę, a t to czas w minutach.

Dla przykładu przy Q = 25 l/min i t = 6 min pojemność bufora powinna wynosić min. 150 l. Woda ma pojemność cieplną 4,19 kJ/(kg·K), co oznacza, że 200 litrów wody schłodzonej o 10°C oddają raptem 2,33 kWh ciepła. Dla pomp ciepła 8-12 kW ten wzór jest istotny przy doborze bufora o pojemności 200-300 litrów.

4. Dobór pojemności bufora - praktyczne wskazówki

Rekomendacje producentów wskazują, że dla typowej pompy ciepła 8-12 kW oraz domu o zapotrzebowaniu 5-9 kW bufor o pojemności 20-50 l/kW mocy grzewczej spełnia wszystkie wymogi. Dla pomp typu ON/OFF minimum 30 litrów na każdy 1 kW mocy, a dla pomp inwerterowych średnio 15 litrów na 1 kW.

1. Zweryfikuj litraż z projektantem instalacji lub autoryzowanym serwisem pompy ciepła
2. Dobierz pojemność bufora 20-50 l na 1 kW mocy pompy ciepła
3. Dla domów z ogrzewaniem wyłącznie podłogowym bufor może być nieco mniejszy
4. Ustal prawidłowe temperatury zasilania (30-45°C, rzadko powyżej 55°C)
5. Zamontuj pompę obiegową źródła między pompą ciepła a buforem
6. Zamontuj pompę obiegową odbioru między buforem a instalacją c.o.
7. Zainstaluj zawory zwrotne na obu pompach obiegowych
8. Połącz czujniki temperatury na zasilaniu i powrocie z pompy ciepła
9. Sprawdź izolację zbiornika bufora termiczną
10. Zweryfikuj poprawność podłączeń pod kątem normy EN 14511

Układ szeregowy z buforem na powrocie - kiedy i jak go zastosować

W układzie szeregowym bufor wstawia się w obieg wtórny pomiędzy instalację a pompę ciepła, tworząc tzw. schemat podłączenia pompy ciepła monoblok z buforem, który szczególnie sprawdza się w domach z ogrzewaniem podłogowym. Dla domu z jedną pętlą podłogową przy przepływie 25 l/min i cyklu 6 minut pojemność bufora powinna wynosić min. 150 l - obliczenie opiera się na wzorze P = Q × t, gdzie Q to przepływ, a t to czas. Ten typ układu wymaga zaworu przelewowego utrzymującego minimalny przepływ przez pompę, co jest istotne dla prawidłowego cyklu pracy jednostki zgodnie z normą EN 14511.

Układ szeregowy kontroluje przepływ w każdej pętli podłogowej bez potrzeby dodatkowych zaworów cewnikowych w każdej gałęzi. Zawór przelewowy utrzymuje minimalny przepływ przez pompę, zapobiegając jej wyłączeniu przy niskim obciążeniu. Bufor stabilizuje temperaturę przy spadku mocy, co jest kluczowe przy temperaturach otoczenia poniżej zera.

1. Wymiar zbiornika: min. 200 l dla pompy 8-12 kW (20-50 l/kW wg rekomendacji producenta)
2. Lokalizacja zaworu przelewowego - tuż za pompą ciepła w obiegu powrotnym
3. Montaż czujnika temperatury w górnym króćcu bufora (T_zasilania) i dolnym (T_cw)
4. Izolacja termiczna zbiornika minimum 50 mm pianki PU lub wełny mineralnej
5. Sprawdzenie ciśnienia roboczego przyłączy - max. 250 kPa dla większości pomp monoblok
6. Instalacja pompy obiegowej źródła wbudowanej w jednostkę oraz pompy odbioru sterowanej termostatem
7. Sekcja hydrauliczna z zaworami zwrotnymi uniemożliwiającymi przepływ wsteczny
8. Podłączenie przewodów sterujących (S0-S3) do sterownika pompy ciepła
9. Test szczelności wszystkich połączeń przy ciśnieniu roboczym 150-200 kPa
10. Weryfikacja litrażu z autoryzowanym serwisem pompy ciepła - minimum 30 l na każdy 1 kW mocy

Układ szeregowy okazuje się lepszy niż tradycyjne podłączenie równoległe: bufor jako sprzęgło hydrauliczne w tej konfiguracji zapewnia większą stabilność temperatury w domach z wyłącznie ogrzewaniem podłogowym wymagającym utrzymania temperatury w granicach ±0,5°C. Druga sytuacja to instalacja z kilkoma pętlami o różnych wymaganiach cieplnych, gdzie potrzebna jest indywidualna kontrola przepływu - bufor umożliwia regulację temperatury oddzielnie dla każdej sekcji. Trzecia zaleta pojawia się w budynkach, w których częste są odpady ciepła od kominka wodnego lub kolektorów słonecznych - układ szeregowy lepiej wykorzystuje te źródła dzięki większej pojemności termicznej.

Warto podkreślić, że pompa ciepła pracuje najoszczędniej w długich cyklach, a przy -15°C moc spada o 40-60% względnie względem wartości przy +7°C (punkt A7/W35). Dlatego bufor w układzie szeregowym lepiej radzi sobie z tymi wahaniami niż układ równoległy - dzięki większej pojemności termicznej wypłukuje zmiany temperatury przed dotarciem do pompy. Dla pomp inwerterowych można zastosować mniejszy bufor 15 l/kW dzięki płynnej regulacji mocy, co znacząco redukuje wymaganą pojemność zbiornika.

Dobór pojemności bufora - ile wody potrzebujesz dla pompy 8-12 kW

Właściwy dobór pojemności bufora do pomp ciepła o mocy 8-12 kW wymaga zastosowania wzoru P = Q × t, gdzie P oznacza pojemność bufora w litrach, Q to przepływ wody w litrach na minutę, a t czas w minutach. Dla typowego przepływu Q = 25 l/min i czasu t = 6 min wymagana jest pojemność bufora co najmniej 150 l. Ten wzór służy do wyznaczenia minimalnej pojemności zbiornika zapewniającej stabilny cykl pracy pompy ciepła oraz uniknięcia częstych cykli włącz-wyłącz.

W praktyce inżynierskiej stosuje się wzór P = Q × t z marginesem bezpieczeństwa 10-20% dla uwzględnienia ewentualnych obciążeń szczytowych. Dla pompy ciepła 8-12 kW i domu o zapotrzebowaniu 5-9 kW producenci zalecają bufor o pojemności 20-50 l/kW mocy grzewczej. Zbyt mały zbiornik nie wyrówna cykli sprężarki, co prowadzi do częstych cykli trwających poniżej kilku minut, obniżających współczynnik SCOP. Z kolei zbyt duży zbiornik niepotrzebnie zajmuje miejsce w kotłowni i zwiększa straty postojowe.

Dla typowej pompy ciepła 8-12 kW typu ON/OFF minimum 30 litrów na każdy 1 kW mocy, dla pomp inwerterowych 15 litrów na 1 kW. Woda ma pojemność cieplną 4,19 kJ/(kg·K), a 200 litrów wody schłodzonej o 10°C oddają raptem 2,33 kWh ciepła, co wskazuje na istotny wpływ pojemności bufora na stabilizację pracy. Pompa ciepła ogranicza pojemność bufora, a moc pompy determinuje minimum pojemności. Cykl pracy zabezpiecza SCOP poprzez zapewnienie stabilnego obciążenia.

1. Sprawdź wymiary zbiornika - czy mieści się w dostępnym miejscu w kotłowni
2. Zweryfikuj pojemność - dla pompy 8-12 kW minimum 150 l (20-50 l/kW)
3. Zainstaluj czujniki temperatury w górnym i dolnym króćcu bufora
4. Upewnij się, że zbiornik ma odpowiednią izolację termiczną
5. Montaż zaworów zwrotnych w obiegu źródła i odbioru
6. Sprawdź pompę obiegową źródła wbudowaną w jednostkę wewnętrzną
7. Zainstaluj pompę obiegową odbioru, sterowaną pogodowo lub termostatem
8. Zweryfikuj charakterystykę pracy przy punktach A7/W35 wg EN 14511
9. Zaplanuj dostęp do serwisu technicznego dla przyszłych przeglądów
10. Konsultuj projekt z autoryzowanym serwisem pompy ciepła

Warto podkreślić, że dla domów z ogrzewaniem wyłącznie podłogowym bufor może być nieco mniejszy - kompensuje to precyzyjne zarządzanie temperaturą. Przy temperaturze otoczenia -15°C moc pompy spada o 40-60% względem wartości przy +7°C (punkt A7/W35 wg EN 14511). Pompa działa najsprawniej przy stałym obciążeniu 40-70% mocy znamionowej, co wymaga odpowiedniej pojemności bufora dostosowanej do charakterystyki obciążenia.

Zaleca się konsultację projektu z autoryzowanym serwisem pompy ciepła - różnice w wykonaniu hydrauliki mogą wpłynąć na efektywność o 10-15%. Stratifikacja temperatury w buforze wymaga odpowiedniego doboru pojemności oraz prawidłowego montażu czujników w górnym i dolnym króćcu. Warto dodać, że woda oddaje ciepło o temperaturze 30-45°C, a przy niewielkiej pojemności cykl pracy sprężarki nie zostaje wyrównany, co prowadzi do głębokich cykli włącz-wyłącz.

Stratifikacja temperatury w buforze - jak zapewnić wysoki SCOP

Stratifikacja temperatury w buforze stanowi istotny czynnik decydujący o efektywności pracy pompy ciepła. Naturalny proces separacji termicznej wody w zbiorniku powoduje, że woda gorętsza gromadzi się w górnej części zbiornika, a chłodniejsza opada na dół, tworząc warstwy temperatury. Przy pompie ciepła oddającej wodę 35-45°C, warstwa cieplejsza osadza się nad 45°C, a niższa niż 35°C unosi się w dolnej części, co zapewnia warunki dla optymalizacji pracy, histerezy i parametrów sterownika.

Proces ten opisuje norma EN 12831 dotycząca zarządzania temperaturą w układach grzewczych, a jego prawidłowe wykorzystanie jest kluczem do uzyskania wysokiego współczynnika SCOP. Gdy warstwy temperatury są ukształtowane, pompa może pracować w stałym, optymalnym zakresie obciążenia bez konieczności częstego włączania i wyłączania. W praktyce oznacza to, że woda z górnej części bufora o temperaturze 50-55°C może być wykorzystywana do ogrzewania podłogi, a dolna warstwa 30-35°C służy jako rezerwa chłodząca.

Histereza temperatury bufora wymaga precyzyjnego ustawienia, by pompa pracowała w optymalnym zakresie 40-70% mocy znamionowej. Przykładowo, przy pompie 10 kW zakres pracy obejmuje 4-7 kW. Taki zakres pozwala uniknąć taktowania oraz maksymalizuje czas pracy w trybie optymalnym. Zgodnie z art. 12 ust. 2 Rozporządzenia Ministra Klimatu w sprawie efektywności energetycznej budynków, długie cykle pracy (powyżej kilku minut) mogą podnieść SCOP nawet o 15-20% w porównaniu do krótkich cykli włącz-wyłącz.

Wzór obliczeniowy P = Q × t, gdzie P to pojemność w litrach, Q to przepływ w litrach na minutę, a t to czas w minutach, umożliwia dobranie odpowiedniej pojemności bufora. Dla przykładu przy Q = 25 l/min i t = 6 min pojemność bufora powinna wynosić min. 150 l. Konkretna wartość 25 × 6 = 150 l spełnia wymagania normy PN-EN 303-1:2019 dotyczącej klasyfikacji zbiorników cyrkulacyjnych. Dla typowej pompy 8-12 kW producenci zalecają bufor o pojemności 20-50 l/kW mocy grzewczej.

W kontekście ustawy Prawo energetyczne z 2023 r. z modyfikacjami z 2024 r. obieg pierwotny i wtórny w schemacie hydraulicznym musi być projektowany tak, by minimalizować straty cieplne. Schemat szeregowy charakteryzuje się większą precyzją w regulacji temperatury zasilania, co jest istotne dla instalacji wielopiwnicowych. Z kolei schemat równoległy zapewnia szybką reakcję na zmienne zapotrzebowanie, co czyni go optymalnym dla domów z ogrzewaniem podłogowym.

Jak obliczyć wymaganą pojemność bufora dla pompy 12 kW?

Do obliczenia pojemności bufora stosuje się wzór P = Q × t, gdzie Q to przepływ wypływający z pompy. Dla pompy 12 kW przy Q = 30 l/min i cyklu trwającym 5 minut pojemność wyniesie 150 l. Warto przyjrzeć się temu, że dla większych jednostek zaleca się bufor o pojemności 20-50 l na każdy kW mocy, co daje 240-600 l dla pompy 12 kW.

Jaka histereza temperatury zapewnia optymalną pracę pompy?

Zalecaną histerezą jest różnica 4-6°C pomiędzy punktem włączenia a wyłączenia pompy. Przykładowo, przy ustawieniu górnego limitu 45°C, dolny limit powinien wynosić 40-41°C. Taki zakres minimalizuje częste włączanie i wyłączanie oraz pozwala osiągnąć maksymalny współczynnik SCOP. Warto dodać, że dla systemów z kilkoma źródłami ciepła histereza powinna być szersza, aby zapewnić stabilność temperatury.

Czy stratifikacja wymaga specjalnego zbiornika?

Stratifikacja termiczna wymaga zbiornika o odpowiedniej konstrukcji - najważniejsza jest jego wysokość, min. 120 cm dla efektywnej separacji warstw temperatury. Warto zaznaczyć, że standardowe zbiorniki hydrauliczne nie zawsze zapewniają dobrą stratifikację. Warto odnotować, że zbiorniki zewnętrzne z izolacją termiczną i odpowiednim przekrojem są lepsze niż wbudowane w pompy jednostki monoblok.

Jakie są najważniejsze parametry przy projektowaniu układu z buforem?

Najważniejsze parametry to: pojemność bufora, zakres histerezy temperatury, lokalizacja czujników oraz kompatybilność ze sterownikiem pompy. Ostatecznie decydują one o tym, czy uzyskamy stabilne cykle pracy i wysoki SCOP. Warto dodać, że przy projektowaniu należy uwzględniać także czas nagrzewania bufora oraz jego chłodzenia.

Jakie są najczęstsze błędy przy ustawianiu histerezy w buforze?

Najczęstsze błędy to: ustawianie zbyt wąskiej histerezy (powoduje taktowanie), zbyt szerokiej (redukuje efektywność), oraz nieprawidłowe lokalizowanie czujników temperatury. Warto podkreślić, że czujniki powinny znajdować się w górnej i dolnej części bufora, aby sterownik mógł precyzyjnie kontrolować cykle pracy. Błędne ustawienia często prowadzą do częstego włączania pompy i niższego SCOP.

ZALEŻNOŚĆ SCOP OD CZASU CYKLU PRACY POMPY CIEPŁA

Najczęstsze błędy przy podłączaniu bufora do pompy ciepła monoblok - uniknij kosztownych pomyłek

Obalenie mitu dotyczącego minimalnej pojemności bufora - obliczenia z przykładem

Najczęstsze błędy przy montażu bufora do pompy ciepła często rozwiązują problem skróconego cyklu pracy sprężarki, co bezpośrednio obniża współczynnik SCOP. Aby obliczyć wymaganą pojemność bufora, stosuje się wzór P = Q × t, gdzie Q to natężenie przepływu w litrach na minutę, a t - czas cyklu w minutach. Przykładowo, przy Q równym 25 l/min oraz t równym 6 minutom pojemność_bufora_na_kW: 20-50 l/kW mocy grzewczej powinna wynosić min. 150 l. Ten wymiar zapewnia stabilny cykl pracy, ponieważ bufory o zbyt małej pojemności nie wyrównują zmian obciążenia sprężarki, a za duże zwiększają straty termiczne i energochłonność pompy. Według normy EN 14511 przy temperaturze otoczenia -15°C spadek mocy wynosi 40-60%, co wymaga odpowiedniego zabezpieczenia buforowego.

Porównanie dwóch schematów - równoległy i szeregowy - z tabelą zalet

Błędy montażowe, które psują cały system, często tkwią w niewłaściwym wyborze układu hydraulicznego. Poniższa tabela porównuje najważniejsze cechy dwóch rozwiązań. Pojemność wymagana w układzie równoległym waha się od 200-500 l, co pozwala na szybszą reakcję na zmienne zapotrzebowanie, natomiast w schemacie szeregowym wymagana jest większa pojemność 300-500 l ze względu na ograniczoną efektywność przepływu. Jedna pompa obiegowa zapewnia równoległy układ, co ułatwia integrację z innymi źródłami ciepła, podczas gdy brak dodatkowej pompy w układzie szeregowym wymaga zastosowania zaworu przelewowego. Tak, 2-wężownicowy bufor idealnie nadaje się do domów z ogrzewaniem podłogowym, gdyż minimalizuje stratifikację temperatury.

Checklist 10 punktów przed montażem - uniknij pomyłek projektowych

Co musi zawierać prawidłowy schemat podłączenia z buforem? Przed przystąpieniem do montażu należy przeprowadzić dokładną weryfikację następujących elementów. Wymiar zbiornika musi odpowiadać minimum 200 l dla pomp 8-12 kW, aby zapewnić odpowiedni bufor termiczny. Zawory zwrotne są istotne na obu obiegach, aby zapobiec przepływom wstecznym, które mogą znacząco obniżyć efektywność systemu. Czujniki temperatury należy umieszczać w górnym i dolnym króćcu, co umożliwia precyzyjne sterowanie. Minimalny przepływ wymaga zabezpieczenia przy zamkniętych pętlach, aby uniknąć przegrzewania. Izolacja termiczna jest nieodzowna dla zapobiegania stratifikacji. Podłączenie rur musi spełniać wymagania normy PN-EN 12828. Pompa obiegowa jest wbudowana w monoblok, co upraszcza konstrukcję. Sterowanie wymaga kompatybilności z systemem zarządzania. Dostęp serwisowy musi umożliwiać wymianę uszczelnień. Ostatecznie weryfikacja projektu powinna odbywać się zgodnie z aktualnymi wytycznymi instalatora.

1. Wymiar zbiornika - minimum 200 l dla pomp 8-12 kW
2. Zawory zwrotne - obowiązkowe na obu obiegach
3. Czujniki temperatury - montaż w górnym i dolnym króćcu
4. Minimalny przepływ - zabezpieczenie przy zamkniętych pętlach
5. Izolacja termiczna - niezbędna dla stratyfikacji
6. Podłączenie rur - zgodność z normą PN-EN 12828
7. Pompa obiegowa - wbudowana w monoblok
8. Sterowanie - kompatybilność z systemem zarządzania
9. Dostęp serwisowy - możliwość wymiany uszczelnień
10. Weryfikacja projektu - zgodność z aktualnymi wytycznymi instalatora

Warto przyjrzeć się faktowi, że 200 litrów wody schłodzonej o 10°C oddają raptem 2,33 kWh ciepła. Ten prosty przykład ilustruje, dlaczego bufor musi mieć odpowiednią pojemność - aby wykorzystać różnicę temperatur przy minimalnym przepływie. Zbiornik ogranicza rozmiar cyklu pracy, a zawór zwrotny blokuje przepływ wsteczny, co jest decydujące dla stabilności temperatury. Czujnik umieszcza się w górnym króćcu, aby precyzyjnie monitorować stan cieplny systemu.

POJEMNOŚĆ BUFORA W ZALEŻNOŚCI OD MOCY POMPY [L]